Begeleiding: waarom en voor wie - ouders

Er is iets mis!

Jonge mensen die een kindje verwachten, kijken vol verwachting uit naar het einde van de zwangerschap. Dit is zowel voor de toekomstige moeder als voor de toekomstige vader. Het betekent een donderslag bij heldere hemel als er iets mis blijkt te zijn met de pasgeborene. Het betekent een schok en de realiteit dringt niet altijd onmiddellijk door. 

Ouders voelen zich angstig en onzeker omtrent de het verdere verloop van de aandoening en omtrent de doeltreffendheid van de behandeling(en). Objectieve informatie krijgen omtrent de hartaandoening en welke operaties nodig zijn, kan de ouder helpen de realiteit stap voor stap te laten doordringen.

Ze hebben veel verdriet dat veelal met huilen gepaard kan gaan. Men doet er goed aan de ouders te laten uithuilen en dit huilen niet meteen te doorbreken door te praten. 

Ouders kunnen zich kwaad en machteloos voelen om het onrecht dat hen is aangedaan. Waarom overkomt ons dit?

 

Schuldgevoelens

Ouders vragen zich vaak af of het hun schuld is dat ze een kind met een aangeboren hartafwijking hebben gekregen. Soms helpen goed bedoelde reacties van familie of vrienden een handje om dat gevoel nog te versterken. Maar niets is minder waar! In bijna alle gevallen is het krijgen van een kind met een aangeboren afwijking een ongelukkig toeval. Iedere gezonde vrouw die in verwachting is, heeft een kans van iets minder dan 1% op een kind met zo'n afwijking.

Toch is het goed dat deze bedenkingen aan bod komen, omdat de onuitgesproken schuldvraag kan leiden tot ernstige en onterechte schuldgevoelens. Deze brengen niet alleen spanningen mee, maar zij vormen ook een zeer ongunstig uitgangspunt voor de opvoeding. Een ouder die zich schuldig voelt kan zich niet "gewoon" gedragen ten opzichte van zijn kind. 

 

Verwerking

Verwerken dat het kind een aangeboren afwijking heeft, betekent de realiteit proberen aanvaarden. Een positieve en op de toekomst gerichte houding dragen in belangrijke mate bij aan de totstandkoming van een goed aangepast gedrag. Er is vertrouwen in het kunnen van het kind, er is geen ontkenning en de ouder kan het kind de nodige zelfstandigheid geven.
Dit is niet altijd zo éénvoudig. Zorg is er altijd voor het 'hartekind'. Terechte bezorgdheid wordt vaak door de omgeving gezien als 'overbezorgheid' of 'overbescherming'.

<terug>